پاسخ اصلی «لابه» در جدول، واژهٔ عجز است؛ پاسخی ۳ حرفی که با ترتیب «ع، ج، ز» در خانهها نوشته میشود.
در جدولهای فارسی، سرنخ «لابه» معمولاً یک هممعنی کوتاه میخواهد. اگر جای پاسخ سه خانه باشد، عجز انتخاب مورد انتظار است. پیوند این دو واژه را در تعبیر آشنای «عجز و لابه» نیز میبینیم؛ تعبیری که حالت درماندگی، فروتنی و خواهش اصرارآمیز را نشان میدهد.
معنی لابه و ارتباط آن با عجز
«لابه» در کاربرد رایج یعنی درخواست همراه با فروتنی، التماس و زاری. کسی که لابه میکند، خواستهاش را از موضع نیاز و با لحنی نرم یا درمانده بیان میکند. «عجز» در اصل حالت ناتوانی و درماندگی را میرساند. از آنجا که لابه غالباً با اظهار ناتوانی همراه است، این دو در زبان فارسی به هم نزدیک شدهاند و در جدول میتوانند به جای یکدیگر بنشینند.
رابطهٔ آنها کاملاً یکسان و مکانیکی نیست: عجز بیشتر نامِ حالت ناتوانی است، در حالی که لابه شیوهٔ بیان خواهش و نیاز است. اما سرنخهای جدول معمولاً بر نزدیکی معنایی تکیه دارند، نه بر همهٔ ظرافتهای دستوری. به همین دلیل، پاسخ سهحرفی عجز برای لابه پذیرفته و رایج است.
حالت ناتوانی، درماندگی و نداشتن توان یا چاره.
خواهش فروتنانه و اصرار آمیخته با اظهار نیاز.
بیان اندوه یا خواهش با ناله، گریه و آشفتگی بیشتر.
این ترکیب برای توصیف خواهش بسیار فروتنانه و درمانده به کار میرود. بخش «عجز» بر ناتوانی شخص تأکید دارد و «لابه» بر شیوهٔ درخواست او. کنار هم آمدن دو واژه، شدت درماندگی و اصرار در خواهش را بیشتر میکند.
املای درست عجز و شمارش حروف
پاسخ با حرف عین آغاز میشود، حرف میانی آن جیم و حرف پایانی ز است: عجز. شکلهایی مانند «اجز» یا «عجذ» غلطاند. حرف آخر ز است، نه ذ؛ این نکته در جدولهایی که هنوز حرف تقاطعی آخر مشخص نشده، بسیار کمککننده است.
عجز سه حرف دارد. حرکتهای تلفظی در خط فارسی نوشته نمیشوند و خانهٔ جداگانه نمیگیرند. تلفظ معیار آن «عَجْز» است؛ یعنی پس از عین، جیم بیواکه و سپس ز شنیده میشود. در نوشتار جدول فقط همان سه نویسهٔ ع، ج و ز وارد میشوند.
فرق عجز با گزینههای نزدیک به لابه
اگر تعداد خانهها سه نباشد، ممکن است طراح یکی از مترادفهای دیگر را در نظر داشته باشد. تفاوت معنایی و طول واژهها به انتخاب درست کمک میکند:
چگونه پاسخ را با خانههای جدول قطعی کنیم؟
نمونههای کاربرد برای درک بهتر
سرنخهای دیگری که ممکن است پاسخشان عجز باشد
«ناتوانی»، «درماندگی»، «بیچارگی»، «ناتوان بودن» و گاهی «لابه» میتوانند حلکننده را به عجز برسانند. البته هر سرنخ بسته به تعداد خانهها جوابهای دیگری هم دارد. برای نمونه، «ناتوانی» ممکن است «ضعف» یا «فتور» هم باشد، اما وقتی سه خانه و حروف ع، ج یا ز در تقاطعها دیده میشود، عجز انتخاب قویتری است.
لابه با «لابهلا» چه تفاوتی دارد؟
شباهت ظاهری ممکن است حلکننده را گمراه کند. «لابه» در این سرنخ اسمی به معنای خواهش و زاری است. اما «لابهلا» یا «لابلای» چیزی، به فضای میان اشیا و درون فاصلههای آنها اشاره دارد؛ مانند «نامه لابهلای کتابها بود». این دو کاربرد از نظر معنایی جدا هستند و سرنخ حاضر به خواهش و عجز مربوط است.
اشتباههای رایج در حل «لابه»
- انتخاب زاری بدون شمارش: زاری معنای نزدیکی دارد، اما چهار حرف است و در سه خانه جا نمیشود.
- نوشتن عاجز: عاجز به معنی شخص ناتوان است، در حالی که پاسخ خواستهشده اسمِ حالت، یعنی عجز است.
- جابهجایی ز و ذ: پایان درست واژه ز است؛ «عجذ» املای معتبر فارسی نیست.
- یکی دانستن همهٔ مترادفها: التماس، تضرع، ندبه و مویه هرکدام زمینه و طول متفاوتی دارند.
- غفلت از جهت جدول: در پاسخ افقی فارسی، ترتیب خانهها را مطابق شمارهگذاری و راستبهچپ بررسی کنید.
پرسشهای کوتاه درباره پاسخ
لابه در جدول سه حرفی چیست؟
پاسخ اصلی عجز است.
عجز چند حرف دارد؟
سه حرف: ع، ج و ز.
آیا «زاری» هم میتواند پاسخ لابه باشد؟
از نظر معنا بله، اما زاری چهار حرف دارد. برای جدول سهخانهای، عجز مناسب است.
فرق عجز و عاجز چیست؟
عجز اسم و به معنای ناتوانی است؛ عاجز صفت است و شخص یا موجود ناتوان را توصیف میکند.
آیا پاسخ با ذ نوشته میشود؟
خیر؛ املای درست «عجز» با ز در پایان است.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد!