گلیم باف در جدول

«لواف» در گفت‌وگوی روزمره واژه‌ای آشنا نیست، اما در زبان قدیم به کسی گفته شده که بافتن گونه‌هایی از گستردنی و بافته‌های سنتی را بر عهده داشته است. در توضیح این واژه، معناهایی مانند پلاس‌باف، زیلوباف، جوال‌باف و بافندهٔ گستردنی‌ها دیده می‌شود. گلیم نیز زیراندازی تخت و بی‌پرز است؛ ازاین‌رو سرنخ «کسی که گلیم می‌بافد» به‌طور طبیعی می‌تواند به «لواف» برسد.

جدول‌ساز برای یک تعریف بلند، اغلب واژه‌ای کوتاه، کهن و کم‌کاربرد انتخاب می‌کند. «لواف» هر سه ویژگی را دارد: یک اسم شغل است، دقیقاً چهار خانه را پر می‌کند و از حوزهٔ بافندگی سنتی بیرون نیامده است. به همین دلیل، وقتی فقط متن سرنخ را داریم و هنوز هیچ حرفی از تقاطع‌ها معلوم نیست، «لواف» انتخاب منطقی‌تر و مطمئن‌تری است.

در این سرنخ، «لواف» نام کسی است که کارش بافتن یک گستردنی یا بافتهٔ سنتی است. دامنهٔ تاریخی واژه از معنای محدود «گلیم‌باف» وسیع‌تر بوده و با پلاس، زیلو، جوال و برخی لوازم بافته‌شدهٔ چادر و خیمه ارتباط داشته است. جدول از همین هم‌پوشانی استفاده می‌کند و واژه را به‌عنوان جواب کوتاه «گلیم‌باف» می‌آورد.

پاسخ جدولی همیشه رایج‌ترین واژهٔ امروز نیست. در زبان معمول می‌گوییم «گلیم‌باف» یا «بافندهٔ گلیم»، ولی در چهار خانهٔ جدول، صورت کهن و فشردهٔ «لواف» مناسب‌تر است. این تفاوت میان زبان روزمره و واژگان جدولی، علت اصلی دشوار به نظر رسیدن سرنخ است.