اراستن در جدول

زین بهترین انتخاب عمومی است. «زیب» واژه‌ای کهن و کم‌کاربردتر به معنی زیبایی، زینت و آرایش است؛ چون اسم است و نه مصدر، فقط در جدول‌هایی مناسب است که میان نقش‌های دستوری سخت‌گیری نمی‌کنند.

این دو واژه بیشتر نامِ حاصل یا ابزارِ آراستن‌اند، نه مصدر هم‌معنیِ دقیق. در جدول‌هایی که سرنخ‌ها با تسامح میان فعل، اسم مصدر و اسم جابه‌جا می‌شوند، هر دو محتمل‌اند. «آذین» به آرایش و زینت نزدیک‌تر است و «زیور» بیشتر به چیزی گفته می‌شود که مایه زینت است.

«تزیین» و «آرایش» از نظر معنای زینت دادن بسیار نزدیک‌اند، هرچند اسم مصدرند. «تعبیه» وقتی معنای آماده‌سازی و سامان دادن مطرح باشد پذیرفتنی است. «تجهیز» برای آماده و آراسته کردن با ابزار و سازوبرگ، به‌خصوص در بافت نظامی، مناسب‌تر از کاربرد عمومی است.

«آمودن» مصدر ادبی و کهنی است که معنیِ ساختن، آراستن و زینت دادن دارد. «پیرایه» نامِ زینت یا آرایش است، نه خودِ فعل. «ساختن» تنها در جمله‌هایی مانند «مجلس را ساختن و آراستن» یا در معنای آماده کردن می‌تواند به سرنخ نزدیک شود و به‌تنهایی انتخاب نخست نیست.

«پیراستن» از رایج‌ترین پاسخ‌های بلند است، اما تفاوت ظریفی دارد: آراستن معمولاً با افزودن نظم یا زینت تصور می‌شود، در حالی که پیراستن غالباً با کاستنِ زوائد و مرتب کردن به زیبایی می‌رسد. در بسیاری از جدول‌ها این دو به‌جای یکدیگر می‌آیند.

«پیراییدن» مصدر ادبی و هم‌خانواده با پیرایش است. «زینت‌دادن» نیز در جدول معمولاً بدون نیم‌فاصله در خانه‌ها نوشته می‌شود و هشت حرف دارد. میان این دو، حروف تقاطعی و سبک واژگانِ همان جدول تعیین‌کننده است.