واجب بودن در جدول

بیشتر به معنی قطعیت و ناگزیری است. برای «قطعی بودن» مناسب‌تر است و فقط با تأیید تقاطع‌ها می‌تواند جانشین شود.

در کاربرد دینی گاهی تکلیف واجب را می‌رساند، اما در فارسی عمومی معنی «پنداشت» هم دارد؛ بنابراین پاسخ نخست نیست.

گزینه اصلی؛ عمومی، روان و دقیق برای لازم و ضروری بودن. الگوی حروف آن «ل ز و م» است.

از نظر لغوی بسیار مستقیم است و در متن‌های رسمی، فلسفی و فقهی بیشتر دیده می‌شود. الگوی آن «و ج و ب» است.

صفتی به معنی واجب و ضروری است. برای سرنخ «واجب» مناسب‌تر از صورت دقیق «واجب بودن» است.

معنای ناچار، ناگزیر یا به‌طور حتم می‌دهد و فقط وقتی فضای سرنخ به ناچاری نزدیک باشد مطرح می‌شود.

بر اجبار، واداشتن یا مقرر کردن تأکید دارد. برای «اجبار» و «واداشتن» دقیق‌تر از «لزوم» است.

هم‌معنی نزدیکِ لزوم و گزینه‌ای قوی برای «لازم بودن» یا «نیاز قطعی» در جدول پنج‌خانه‌ای است.

خودِ وظیفه یا مسئولیت را نام می‌برد، نه صرفاً حالت واجب بودن؛ در زمینه دینی یا اداری محتمل‌تر است.

به معنی لازم آوردن و دربرداشتنِ پیامد است. نزدیک است، اما برابر ساده و مستقیم «واجب بودن» نیست.

برابر فارسیِ ضرورت و لزوم است. واژه‌ای درست اما کم‌کاربردتر در جدول‌های عمومی.

بر ناچار بودن و گریزناپذیری تأکید دارد و برای سرنخ‌هایی با این سایه معنایی مناسب‌تر است.