انتها در جدول

«ته» به بخش پایین، بن یا آخرِ چیزی گفته می‌شود؛ مانند «تهِ راه»، «تهِ خط»، «تهِ کوچه» و «تهِ ظرف». در همه این نمونه‌ها، واژه به جایی اشاره می‌کند که امتداد یا عمقِ چیز به آن ختم می‌شود. بنابراین پیوند آن با «انتها» روشن و بی‌واسطه است.

در جدول، سرنخ‌های تک‌واژه‌ای معمولاً کوتاه‌ترین معادل معتبر را می‌طلبند. وقتی فقط دو خانه وجود دارد، «ته» از نظر معنی، طول و کاربرد بر گزینه‌های دیگر برتری دارد.

پاسخ از دو حرف ساخته شده است: «ت» و «ه». حرکت کوتاهِ خوانش در جدول نوشته نمی‌شود و «ه» پایانی نیز جزو خود واژه است.

اگر تقاطع‌ها حرف نخست «ت» و حرف دوم «ه» را نشان دهند، پاسخ عملاً قطعی است.

هر دو می‌توانند پایان را برسانند، اما «ته» دوحرفی و ملموس‌تر است؛ به‌ویژه برای انتهای راه، خط، کوچه، چاه یا ظرف. «آخر» سه‌حرفی و عمومی‌تر است و هم برای زمان و هم برای ترتیب به کار می‌رود.

«بن» از نظر لغوی می‌تواند به بیخ، بنیاد، پایین یا پایان اشاره کند. بااین‌حال در فارسی امروز، برای سرنخ مستقل «انتها»، «ته» مستقیم‌تر است. «بن» فقط وقتی برتری می‌یابد که تقاطع‌ها «ب» و «ن» را قطعی کرده باشند.

«ته» بیشتر نقطه یا بخش پایانی را نشان می‌دهد؛ «فرجام» پایان و نتیجه یک کار، داستان یا سرنوشت است. برای «انتهای کوچه» ته طبیعی است، اما برای «پایان ماجرا» فرجام می‌تواند دقیق‌تر باشد.

«نهایت» پنج حرف دارد و علاوه بر پایان، حد نهایی و بالاترین درجه را هم می‌رساند. اگر پاسخ دو خانه باشد، این واژه از نظر طول کنار می‌رود، حتی اگر معنای کلی آن درست باشد.