پرش به محتوای اصلی

از خود گذشته در جدول

۹ دقیقه مطالعه
پاسخ رایج: «فداکار»؛ اگر جای پاسخ ۵ خانه باشد، «فدایی» محتمل‌تر است.

سرنخ «از خود گذشته» در جدول یک پاسخ یگانه برای همهٔ اندازه‌ها ندارد. از نظر معنایی، فداکار مستقیم‌ترین و رایج‌ترین معادل است؛ اما تعداد خانه‌ها می‌تواند پاسخ را به فدایی، ایثارگر، جانباز یا ترکیب‌هایی مانند جان‌نثار تغییر دهد. نکتهٔ تعیین‌کننده این است که شمار حروف این گزینه‌ها با هم برابر نیست و حروف متقاطع باید انتخاب نهایی را تأیید کنند.

نکتهٔ کلیدی: «فداکار» شش حرف دارد، نه پنج حرف. شکل خانه‌به‌خانهٔ آن «ف، د، ا، ک، ا، ر» است. بنابراین در پاسخ پنج‌خانه‌ای، «فدایی» از نظر تعداد حروف سازگار است؛ در پاسخ شش‌خانه‌ای، «فداکار» معمولاً نخستین انتخاب محسوب می‌شود.

پاسخ بر پایهٔ تعداد خانه‌های جدول

۵ خانه

فدایی گزینهٔ اصلی

کسی که خود را وقف شخص، آرمان یا هدفی کرده و آمادهٔ فداشدن است. برای سرنخ «از خود گذشته» پاسخ پذیرفتنی و رایجی است، به‌ویژه وقتی حرف چهارم و پنجم هر دو «ی» باشند.

۶ خانه

فداکار رایج‌ترین

دقیق‌ترین معادل عمومی برای کسی که منفعت، آسایش، مال یا حتی جان خود را برای دیگری کنار می‌گذارد. اگر الگوی خانه‌ها «ف د ا ک ا ر» باشد، پاسخ تقریباً روشن است.

۷ خانه

ایثارگر بسیار محتمل

از نظر معنایی بسیار نزدیک است و بر مقدم‌داشتن دیگری بر خود تأکید دارد. با این حال، در هفت خانه پاسخ‌های دیگری مانند «جان‌نثار»، «جانسپار» و «جانفشان» هم ممکن‌اند؛ پس حروف تقاطعی ضروری‌اند.

چرا «فداکار» پاسخ نخست است؟

عبارت «از خود گذشته» وصف کسی است که خواسته یا سود شخصی را کنار می‌گذارد و برای فردی دیگر، جمع، میهن، خانواده یا یک ارزش مهم هزینه می‌دهد. واژهٔ «فداکار» دقیقاً همین نقش وصفی را دارد: شخصی که از مال، آسایش یا جان خود در راه دیگری می‌گذرد. این انطباق مستقیم باعث شده است که طراحان جدول، بدون افزودن قرینه‌ای مانند «در راه عقیده» یا «جان بر کف»، اغلب «فداکار» را در نظر بگیرند.

با این حال، پاسخ جدول فقط با معنی سنجیده نمی‌شود. وقتی خانه‌ها پنج‌تا هستند، «فداکار» از نظر ساختاری جا نمی‌گیرد؛ بنابراین حتی اگر از نظر معنایی بهترین گزینه باشد، پاسخ درست آن جدول نیست. در چنین وضعی «فدایی» به دلیل پنج‌حرفی‌بودن و نزدیکی معنایی، انتخاب منطقی‌تری است.

فداکار؛ معنای عمومی‌تر

فداکار معمولاً دربارهٔ کسی به کار می‌رود که برای دیگران از راحتی، زمان، دارایی یا امنیت خود می‌گذرد. این واژه الزاماً به فداکردن جان محدود نیست و در توصیف پدر، مادر، پرستار، امدادگر، دوست یا هر انسان نوع‌دوست نیز طبیعی است.

فدایی؛ وابستگی و آمادگی برای فداشدن

فدایی اغلب رنگ‌وبوی شدیدتری دارد و می‌تواند به کسی اشاره کند که خود را وقف شخص یا آرمانی کرده و آمادهٔ جان‌فشانی است. در بعضی بافت‌ها این واژه نامِ پیرو یا عضو یک جریان نیز هست؛ بنابراین معنای آن کمی وابسته‌تر به بافت است.

شمارش درست حروف؛ مهم‌ترین دام این سرنخ

در جدول فارسی، هر حرف یک خانه می‌گیرد و فاصله یا نیم‌فاصله معمولاً خانهٔ جداگانه ندارد. برای جلوگیری از خطا، واژه را به حروف مستقل تقسیم کنید:

فدایی؛ ۵ حرف

فدایی

الگو: ف ـ د ـ ا ـ ی ـ ی. اگر خانهٔ چهارم «ی» باشد، این گزینه تقویت می‌شود.

فداکار؛ ۶ حرف

فداکار

الگو: ف ـ د ـ ا ـ ک ـ ا ـ ر. حرف چهارم «ک» است و همین حرف سریع‌ترین راه جداسازی آن از «فدایی» به شمار می‌آید.

ایثارگر؛ ۷ حرف

ایثارگر

الگو: ا ـ ی ـ ث ـ ا ـ ر ـ گ ـ ر. حرف سوم «ث» یکی از بهترین نشانه‌های تشخیص این پاسخ است.

جان‌نثار؛ ۷ حرف در خانه‌های جدول

جاننثار

در نوشتار پیوستهٔ جدول، نیم‌فاصله حذف می‌شود و «جاننثار» در هفت خانه قرار می‌گیرد. تکرار «ن» در مرز دو جزء واژه نباید جا بیفتد.

گزینه‌های واقعاً محتمل و تفاوت کاربرد آن‌ها

جانباز ـ ۶ حرف: در معنای قدیمی، کسی است که جان را به خطر می‌اندازد و از جان می‌گذرد؛ اما در کاربرد امروز ایران، این واژه بیشتر عنوان مشخصِ فرد آسیب‌دیده در جنگ است. به همین دلیل برای یک سرنخ عمومی، پس از «فداکار» قرار می‌گیرد.
جان‌فدا ـ ۶ حرف: معادل شاعرانه‌تر و کم‌کاربردترِ کسی است که جانش را فدا می‌کند. اگر حروف آغازین «جان» باشند و حرف پنجم «د» باشد، این پاسخ ارزش بررسی دارد.
جان‌نثار ـ ۷ حرف: بر فداکردن جان در راه دیگری تأکید می‌کند. نسبت به «ایثارگر» معنایی شدیدتر و ادبی‌تر دارد و در جدول‌های کلاسیک فراوان دیده می‌شود.
جانسپار ـ ۷ حرف: یعنی کسی که در راه دیگری از جان خود می‌گذرد. املای جدولی آن معمولاً پیوسته است و با «س» در خانهٔ چهارم از «جان‌نثار» جدا می‌شود.
جانفشان ـ ۷ حرف: واژه‌ای ادبی برای فداکار و کسی که جان خود را می‌بخشد. اگر پایان الگو «شان» باشد، این گزینه از «ایثارگر» مناسب‌تر خواهد بود.
پاکباز ـ ۶ حرف: در برخی بافت‌های ادبی به فرد یکدل و ازخودگذشته گفته می‌شود، ولی چندمعنایی است و بدون حروف راهنما انتخاب اول نیست.

املاهایی که پاسخ را خراب می‌کنند

«ایثارگر» با «ث» نوشته می‌شود. نوشتن «ایسارگر» از نظر معنایی و املایی پاسخ این سرنخ نیست؛ «ایسار» واژه‌ای دیگر با معنایی متفاوت است.

«فدایی» دو «ی» پایانی دارد. در شمارش خانه‌ها باید هر دو نوشته شوند: ف، د، ا، ی، ی. شکل «فدای» معمولاً صورت ناقص یا وابستهٔ واژه است و معادل استانداردِ صفت «از خود گذشته» محسوب نمی‌شود.

در «جان‌نثار» حرف «ن» دوبار می‌آید. یکی پایان «جان» و دیگری آغاز «نثار» است. حذف یکی از آن‌ها، هم املا و هم تعداد خانه‌ها را به‌هم می‌زند.

نیم‌فاصله خانه نیست. «جان‌نثار»، «جان‌فدا» و «جان‌فشان» ممکن است در متن با نیم‌فاصله دیده شوند، اما در خانه‌های جدول حروف پشت سر هم قرار می‌گیرند.

چطور میان «فداکار» و «فدایی» انتخاب کنیم؟

این دو پاسخ از نظر آغاز واژه یکسان‌اند و سه حرف نخست هر دو «فدا» است. پس اگر فقط خانه‌های اول تا سوم پر شده باشند، هنوز نمی‌توان انتخاب کرد. تفاوت از خانهٔ چهارم آغاز می‌شود:

الگوی فداکار

ف د ا ک ا ر

خانهٔ چهارم «ک»، پنجم «ا» و ششم «ر» است. وجود شش خانه یا رسیدن حرف متقاطع «ک» در جایگاه چهارم، این پاسخ را قطعی‌تر می‌کند.

الگوی فدایی

ف د ا ی ی

پاسخ در پنج خانه تمام می‌شود و دو خانهٔ پایانی «ی» هستند. اگر طول جواب پنج خانه باشد، این گزینه بر «فداکار» برتری دارد.

«ایثارگر» چه زمانی بهتر از «جان‌نثار» است؟

هر دو واژه هفت حرف دارند، اما دامنهٔ معنایی آن‌ها یکسان نیست. «ایثارگر» کسی است که دیگری را بر خود مقدم می‌دارد و از منفعت شخصی می‌گذرد؛ این گذشت می‌تواند مالی، زمانی، عاطفی یا جانی باشد. «جان‌نثار» مشخص‌تر و شدیدتر است و مستقیماً بر نثارکردن جان دلالت دارد. بنابراین اگر سرنخ فقط «از خود گذشته» باشد، «ایثارگر» معادل عمومی‌تری است؛ اما اگر لحن جدول ادبی باشد یا حروف تقاطعی با «جاننثار» جور دربیاید، پاسخ دوم کاملاً معتبر است.

هیچ‌یک را صرفاً به دلیل هفت‌حرفی‌بودن نمی‌توان «قطعی» دانست. برای نمونه، حرف نخست «ا» پاسخ را به سوی «ایثارگر» می‌برد؛ حرف نخست «ج» خانوادهٔ پاسخ‌های «جان‌نثار»، «جانسپار» و «جانفشان» را مطرح می‌کند. سپس حرف چهارم مسیر را روشن‌تر می‌کند: در «جان‌نثار» حرف چهارم «ن»، در «جانسپار» «س» و در «جانفشان» «ف» است.

معنی دقیق «از خود گذشته»

این ترکیب برای شخصی به کار می‌رود که خودخواهانه عمل نمی‌کند و در موقعیتی واقعی، خواسته یا منفعت خویش را به سود دیگری یا هدفی مهم کنار می‌گذارد. «از خود گذشته» با «مهربان» و «بخشنده» نزدیک است، اما کاملاً یکی نیست: مهربانی ممکن است بدون هزینهٔ جدی باشد، در حالی که ازخودگذشتگی معمولاً نوعی چشم‌پوشی، تحمل سختی یا پذیرفتن زیان شخصی را در خود دارد.

همچنین این عبارت دقیقاً هم‌معنای «شجاع» نیست. فرد شجاع با ترس روبه‌رو می‌شود، اما فرد از خود گذشته چیزی از خود را برای دیگری کنار می‌گذارد. گاهی یک نفر هر دو ویژگی را دارد، ولی در جدول نباید «دلیر» یا «بی‌باک» را بدون قرینه جایگزین کرد؛ مگر آن‌که تعداد خانه‌ها و حروف متقاطع چنین برداشتی را الزام کند.

پاسخ‌های کم‌اولویت را چه زمانی بررسی کنیم؟

واژه‌هایی مانند «جان‌برکف»، «ازجان‌گذشته»، «خودفدا»، «مخلص» یا «فدوی» می‌توانند در بعضی متن‌ها به مفهوم کلی نزدیک شوند، اما برای همین سرنخ همیشه هم‌ارز دقیق نیستند. «جان‌برکف» بیشتر آمادگی برای خطر و مرگ را می‌رساند؛ «مخلص» می‌تواند به معنای دوستدار یا ارادتمند باشد؛ «فدوی» نیز در نثر رسمی و قدیمی گاه به معنی بنده و چاکر آمده است. این گزینه‌ها زمانی ارزش بررسی دارند که طول پاسخ یا حروف متقاطع، گزینه‌های روشن‌تر را رد کرده باشند.

همین اصل دربارهٔ صورت‌های نوساخته یا بسیار کم‌کاربرد نیز صادق است. در حل جدول، واژه‌ای که هم معنای مستقیم دارد و هم در زبان معیار جاافتاده است، بر معادل دور، ساختگی یا مبهم مقدم می‌شود.

راهنمای انتخاب سریع

۵ خانه: فدایی

۶ خانه با «ف»: فداکار؛ با «ج» ممکن است جانباز یا جان‌فدا باشد.

۷ خانه با «ا»: ایثارگر؛ با «ج» جان‌نثار، جانسپار یا جانفشان را با حروف تقاطعی بسنجید.

بدون تعداد خانه: «فداکار» امن‌ترین و رایج‌ترین پاسخ است.

سوال دیگری دارید؟

سوال، پیشنهاد یا هر نکته‌ای دارید برای ما پیام بفرستید؛ بررسی می‌کنیم.

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده است

اولین نفری باشید که نظر می‌دهد!

تازه‌ترین مطالب

همه مطالب

پیشنهاد مطالعه

چند جواب تصادفی از آرشیو آزادیاب، شاید این‌ها هم به کارتان بیاید.