از استان ها در جدول

سرنخ «از استان‌ها» یک پاسخ یگانه ندارد؛ سازندهٔ جدول معمولاً یکی از نام‌های جغرافیایی ایران را می‌خواهد و طول جای خالی تعیین می‌کند کدام نام مناسب است. مجموعهٔ بالا پاسخ‌های ثبت‌شده برای این سرنخ است. در میان آن‌ها نام‌های کوتاهی مانند «قم» و «یزد»، نام‌های متوسطی مانند «قزوین» و «سمنان» و ترکیب‌های بلندتری مانند «خراسان جنوبی» دیده می‌شود؛ به همین دلیل شمار خانه‌ها مهم‌ترین نشانه برای انتخاب از میان این فهرست است.

پاسخ‌ها بر پایهٔ تعداد حروف

در جدول کلمات معمولاً فاصلهٔ میان دو جزء یک نام، خانهٔ جداگانه نمی‌گیرد. همچنین عبارت‌هایی که در متن عادی با فاصله نوشته می‌شوند ممکن است در شبکه پیوسته وارد شوند. دسته‌بندی زیر بر مبنای حروف فارسی و بدون شمردن فاصله است:

املای خوانا و شکل مناسب برای خانه‌های جدول

دو مورد از پاسخ ثبت‌شده به صورت چسبیده آمده‌اند: «خراسانجنوبی» و «خراسانرضوی». این شکل برای نمایش دنبالهٔ خانه‌های جدول قابل فهم است، اما در نثر معیار باید آن‌ها را «خراسان جنوبی» و «خراسان رضوی» نوشت. «جنوبی» و «رضوی» صفت‌هایی هستند که مشخص می‌کنند منظور کدام‌یک از استان‌های خراسان است؛ حذف آن‌ها پاسخ را به نام تاریخی و کلی‌تر «خراسان» تبدیل می‌کند و دیگر نام رسمی استان امروزی نخواهد بود.

یک نکتهٔ مهم دربارهٔ «اراک» و «مرکزی»

در فهرست پاسخ‌ها هم «اراک» آمده و هم «مرکزی». این دو مترادف نیستند. «مرکزی» نام استان است و «اراک» شهرِ مرکز آن استان به شمار می‌آید. بنابراین اگر متن سرنخ دقیقاً «از استان‌ها» باشد، از نظر جغرافیایی «مرکزی» انطباق مستقیم‌تری دارد؛ اما «اراک» ممکن است در جدولی دیده شود که سرنخ آن «مرکز یکی از استان‌ها»، «مرکز استان مرکزی» یا عبارتی نزدیک به این‌ها بوده است. وجود اراک در مجموعهٔ ثبت‌شده را باید با همین تمایز خواند، نه به معنای استان بودن اراک.

نمونهٔ مشابه در همین فهرست آن است که «تهران»، «همدان»، «کرمان»، «قم»، «یزد»، «سمنان»، «قزوین» و «کرمانشاه» هم‌زمان نام استان و نام شهر مرکز آن استان هستند. از این رو یک پاسخ چهار یا پنج‌حرفی ممکن است با سرنخ «استان» و نیز با سرنخ «مرکز استان» سازگار باشد. تنها صورت دقیق سرنخ و حروف متقاطع روشن می‌کند سازنده کدام کاربرد را در نظر داشته است.

شناخت سریع نام‌های هم‌اندازه

طول پاسخ همیشه به تنهایی کافی نیست. برای نمونه، جای خالی چهارحرفی انتخاب‌های فراوانی دارد و باید از تقاطع‌ها کمک گرفت. حرف آغازین یا پایانی اغلب دامنه را بسیار کوچک می‌کند:

میان «کرمان» و «کرمانشاه» رابطهٔ شباهت نوشتاری وجود دارد، ولی دو استان جدا هستند. اگر پنج خانه و آغاز «ک» دارید، کرمان محتمل است؛ اگر شش خانه و پایان «شاه» از تقاطع حاصل شده، کرمانشاه پاسخ روشن‌تری خواهد بود. «خراسان رضوی» و «خراسان جنوبی» نیز بخش نخست مشترک دارند، اما پایان متفاوت آن‌ها برای تشخیص قطعی لازم است.

معنا و ساخت نام‌هایی که ممکن است گمراه‌کننده باشند

تفکیک پاسخ اصلی از گزینه‌های جایگزین

همهٔ موارد داخل پاسخ اصلی، گزینه‌های ممکن برای یک سرنخ کلی‌اند؛ قرار نیست تمام آن‌ها پشت سر هم در یک ردیف نوشته شوند. اگر شبکه فقط دو خانه دارد، «قم» یا «یزد» مطرح می‌شود. در یک ردیف پنج‌خانه‌ای می‌توان قزوین، سمنان، مرکزی، بوشهر یا اصفهان را آزمود. در نام‌های بلند نیز باید توجه داشت که صفت دوم حذف نشود: «خراسان رضوی» و «خراسان جنوبی» دو جواب مستقل‌اند و صرف «خراسان» پاسخ کوتاه‌شده و مبهمی است.

• برای سرنخی که صریحاً «استان» می‌گوید، نام رسمی استان بر نام مرکز آن اولویت دارد.
• برای سرنخ «مرکز استان مرکزی»، پاسخ «اراک» است؛ برای «استانی به مرکزیت اراک»، پاسخ «مرکزی» است.
• در متن توضیحی، نام‌های مرکب با فاصله نوشته می‌شوند؛ در خانه‌های پیوستهٔ جدول، فاصله حذف می‌شود.
• نام‌هایی مانند تهران و کرمان می‌توانند هم به استان و هم به شهر مرکز استان اشاره کنند، پس صورت پرسش را کامل بخوانید.

چند نمونهٔ تطبیق با الگوی حروف

اگر پاسخ پنج‌حرفی باشد و الگوی به‌دست‌آمده «ا _ ف _ ا _» را نشان دهد، «اصفهان» از نظر حروف باید دوباره با تعداد واقعی خانه‌ها سنجیده شود؛ این مثال یادآور می‌شود که حدس چشمی ممکن است خطا بسازد. اگر پاسخ با «ب» آغاز و به «ر» ختم شود، بوشهر در میان فهرست گزینهٔ طبیعی است. برای نامی که با «گ» شروع و به «ن» پایان می‌رسد، گیلان مطرح می‌شود. در الگوی آغازشونده با «ل» و پایان‌یافته با «ن»، لرستان تنها گزینهٔ موجود در پاسخ ثبت‌شده است.

همین منطق برای نام‌های مشترک‌الجزء نیز کاربرد دارد. دنبالهٔ «خراسان...» تا وقتی خانه‌های پایانی معلوم نشده باشد کامل نیست. حروف «ر، ض، و، ی» پایان «خراسان رضوی» را می‌سازند، در حالی که پایان «ج، ن، و، ب، ی» به «خراسان جنوبی» می‌رسد. این تفاوت هم طول جواب و هم شکل تقاطع‌های انتهایی را تغییر می‌دهد.