پاسخ «پماد قدیمی» در جدول مرهم است. مرهم نام مادهای نرم و مالیدنی برای پوشاندن یا آرامکردن موضع زخم در کاربردهای کهن است و در جدول به صورت پاسخ چهارحرفی میآید.
پاسخ مستقیم جدول: مرهم
چهار حرف: م، ر، ه، م؛ «ضماد» را فقط در صورت سازگاری تقاطعها بهعنوان گزینه نزدیک بررسی کنید.
پماد قدیمی در جدول چه جوابی دارد؟
مرهم واژهای شناختهشده برای دارویی است که بهصورت موضعی بر زخم یا محل درد میمالیدند. در زبان امروز «پماد» واژه رایجتری است، اما در سرنخهای جدول، فضای تاریخی یا واژهنامهای معمولاً به مرهم اشاره دارد. پاسخ ذخیرهشده را اصل قرار دهید و با چهار خانه و حروف متقاطع آن را تأیید کنید.
مرهم در نوشتههای ادبی و گفتوگوهای روزمره نیز زنده مانده است. وقتی میگوییم چیزی «مرهم دل» کسی شد، منظور ماده دارویی واقعی نیست؛ منظور آرامش، تسکین یا همدردی است. همین گستره معنایی، این واژه کوتاه را برای جدولها ارزشمند کرده است.
حروف پاسخ را چگونه کنترل کنیم؟
تعداد خانهها: مرهم چهار حرف دارد. اگر شبکه چهارخانهای نیست، قبل از نوشتن پاسخ مکث کنید.
حرف آغازین و پایانی: واژه با «م» شروع و با «م» تمام میشود؛ تکرار م، سرنخ مهمی در تقاطعهاست.
دو حرف میانی: ترتیب ر و ه را بررسی کنید. جابهجایی آنها پاسخ را نادرست میکند.
معنی کامل سرنخ: عبارت «پماد قدیمی» با مرهم جور است؛ اگر سرنخ به بستن یا گذاشتن روی پوست اشاره کند، ضماد هم ممکن است مطرح شود.
مرهم، پماد و ضماد؛ تفاوت در واژهها
نام عمومی و کهنتر برای ماده نرم و داروییِ مالیدنی بر موضع زخم یا درد. پاسخ اصلی این سرنخ است.
واژه رایج امروزی برای فرآوردههای نیمهجامد موضعی. در گفتار امروز اغلب به جای مرهم شنیده میشود، اما طول و شکل دیگری دارد.
واژهای نزدیک برای مادهای که بر موضع قرار میدهند یا میبندند. این پاسخ پنج حرف دارد و فقط با خانهها و تقاطعهای خودش انتخاب میشود.
این سه واژه در یک حوزهاند، اما در جدول قابل تعویض نیستند. مرهم چهار حرف دارد، ضماد پنج حرف و پماد نیز شکل و کاربرد نوشتاری جداگانهای دارد. پاسخ درست همیشه از پیوند میان معنای سرنخ و ساخت شبکه بیرون میآید.
کاربرد ادبی «مرهم»
مرهم در زبان فارسی تنها نام یک ماده نیست. درد جسمانی و درد عاطفی در بیان ادبی کنار هم قرار میگیرند؛ به همین دلیل واژه مرهم برای سخن مهربان، حضور آرامکننده، امید یا یاری هم به کار میرود. عبارتهایی مثل «مرهم بر زخم» یا «مرهم دل» همین جابهجایی از معنای واقعی به معنای مجازی را نشان میدهند.
- مرهم زخم: کاربرد اصلی و واقعی واژه در توصیف داروی موضعی.
- مرهم دل: کاربرد مجازی برای تسکین رنج و اندوه.
- مرهمی بر درد: کنایه از کمک یا راهی که فشار یک مشکل را کم میکند.
- بیمرهم: در متن ادبی میتواند بر بیتسکینبودن رنج دلالت کند.
چرا «قدیمی» در سرنخ آمده است؟
صفت «قدیمی» به حلکننده میگوید دنبال اصطلاحی واژهنامهایتر از نامهای دارویی امروز بگردد. مرهم در متون کهن، پزشکی سنتی و ادبیات حضور پررنگی دارد؛ در حالی که پماد در زبان معاصر بیواسطهتر است. طراح با افزودن این صفت، جهت پاسخ را به سوی مرهم میبرد.
البته قدیمیبودن در جدول به معنی توصیه برای استفاده از روشهای گذشته نیست. این واژه فقط یک نشانه زبانی و تاریخی در سرنخ است. مقاله نیز بر معنی و کاربرد واژه تمرکز دارد، نه بر ساخت یا کاربرد درمانی آن.
نمونه انتخاب با تقاطعها
اگر سرنخ پماد قدیمی است و خانه نخست م را نشان میدهد، مرهم نامزد بسیار قوی است؛ پایان م این انتخاب را محکمتر میکند.
در چنین الگویی مرهم جا نمیشود و باید «ضماد» را بررسی کرد. معنی نزدیک، جای طول صحیح را نمیگیرد.
این الگو پاسخ را کامل میکند: مرهم. هیچ تغییر املایی یا فاصلهای لازم نیست.
پرسشهای رایج
پاسخ اصلی «مرهم» است و چهار حرف دارد.
ضماد معنای نزدیک دارد اما پنج حرف است. آن را فقط با تعداد خانه و حروف متقاطع انتخاب کنید.
یک کاربرد مجازی است؛ یعنی چیزی یا کسی که اندوه و رنج را آرام میکند.
خیر. هدف آن توضیح پاسخ جدول و تفاوت واژههاست.
جمعبندی
جواب «پماد قدیمی در جدول» مرهم است. آن را با چهار حرف م، ر، ه، م بنویسید. مرهم با پماد و ضماد در یک حوزه معنایی قرار میگیرد، اما از نظر طول و کاربرد جدولی فرق دارد؛ تقاطعها انتخاب نهایی را روشن میکنند.
پاسخ نهایی جدول
مرهم؛ پاسخ چهارحرفی برای پماد قدیمی، با کاربرد واقعی برای زخم و کاربرد مجازی برای تسکین رنج.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد!