پرش به محتوای اصلی

امر به یافتن در جدول

۷ دقیقه مطالعه

سرنخ «امر به یافتن» یک پرسش دستوری کوتاه است: طراح از شما صورت فرمانی فعل «یافتن» را می‌خواهد که در سه خانه جدول جا شود.

پاسخ اصلی «یاب» است؛ صورت سه‌حرفیِ امری و بن مضارع فعل «یافتن» با معنی «پیدا کن».
املای پاسخ: یاب
یاب
ی + ا + ب؛ بدون فاصله در سه خانه نوشته می‌شود.

چرا جواب امر به یافتن «یاب» است؟

«یافتن» مصدر است و بن مضارع آن «یاب» است. همین بن می‌تواند در زبان ادبی و در ساختار فشرده جدول نقش امر مفرد را داشته باشد: «یاب» یعنی «پیدا کن» یا «به دست آور». کوتاهی سه‌حرفی واژه آن را به پاسخی رایج و مفید برای شبکه‌های جدول تبدیل کرده است.

در فارسی امروز، «بیاب» صورت رایج‌تر امر مستقل است؛ مانند «راه درست را بیاب». با این حال، «یاب» نیز در زبان ادبی، عبارت‌های موجز و راهنمای جدول به عنوان امر یافتن شناخته می‌شود. پاسخ ذخیره‌شده این عنوان دقیقاً «یاب» است.

ساخت واژه یاب از یافتن

مصدریافتن
بن مضارعیاب
معنی امریپیدا کن

بن مضارع همیشه با بریدن ساده پسوند «ن» از مصدر ساخته نمی‌شود. برای نمونه، اگر فقط «ن» را از یافتن برداریم، «یافت» باقی می‌ماند که بن ماضی است، نه بن مضارع. صورت درست بن مضارع را باید از ساخت صرفی فعل شناخت: یافتن ← یاب.

نکته دستوری: «یافت» بن ماضی است و در فعل‌هایی مانند «یافتم» دیده می‌شود؛ «یاب» بن مضارع است و در «می‌یابم»، «بیاب» و ترکیب‌هایی مانند «راه‌یاب» حضور دارد.

راه سریع حل پاسخ در جدول

تعداد خانه‌هایاب سه حرف دارد؛ اگر سه خانه دارید، طول پاسخ کاملاً منطبق است.
حرف نخستپاسخ با «ی» آغاز می‌شود، نه با «ب». «بیاب» چهار حرف دارد.
حرف میانیحرف دوم «ا» است و باید یک خانه مستقل بگیرد.
حرف پایانییاب با «ب» تمام می‌شود؛ تقاطع پایانی را برای اطمینان کنترل کنید.

تفاوت یاب و بیاب چیست؟

هر دو با فعل یافتن ارتباط دارند. «بیاب» صورت رایج امر مفرد در گفتار و نوشتار امروز است و با افزودن پیشوند امری «بـ» به بن مضارع ساخته می‌شود: بـ + یاب = بیاب. «یاب» صورت کوتاه‌تر است که می‌تواند بدون این پیشوند، به‌خصوص در زبان ادبی یا پاسخ جدول، معنای فرمانی داشته باشد.

یاب؛ ۳ حرفپاسخ عنوان حاضر و صورت موجز امر به یافتن: پیدا کن.
بیاب؛ ۴ حرفصورت رایج‌تر امر مفرد در جمله: پاسخ را بیاب.
یابید؛ ۵ حرفامر خطاب به چند نفر یا صورت محترمانه: راه را بیابید/یابید.
نیاب؛ ۴ حرفصورت منفی یا نهی: پیدا نکن؛ هرچند کاربرد جمله‌ای آن به بافت وابسته است.

در جدول، عنوان و تعداد خانه‌ها تعیین‌کننده‌اند. وقتی سرنخ «امر به یافتن» و شبکه سه‌خانه‌ای است، افزودن «ب» پاسخ را یک حرف بلندتر می‌کند و دیگر جا نمی‌شود؛ بنابراین «یاب» انتخاب دقیق است.

یاب در واژه‌های مرکب چه معنایی دارد؟

«یاب» فقط به صورت فعل امری مستقل دیده نمی‌شود. در پایان ترکیب‌ها نیز معنی «یابنده»، «پیداکننده» یا «وسیله یافتن» می‌دهد. در این حالت، نقش آن با کاربرد امری فرق دارد؛ دیگر به کسی فرمان نمی‌دهیم، بلکه شخص، ابزار یا سامانه‌ای را معرفی می‌کنیم که چیزی را پیدا می‌کند.

راه‌یابکسی یا وسیله‌ای که راه را پیدا یا مسیر را مشخص می‌کند.
فلزیابدستگاهی برای شناسایی و یافتن فلز.
مسیریابسامانه یا برنامه‌ای که مسیر مناسب را پیدا و پیشنهاد می‌کند.
گنج‌یابعنوان عمومی ابزاری که با ادعای یافتن اشیای مدفون یا فلزی معرفی می‌شود.
عیب‌یابفرد، ابزار یا برنامه‌ای که نقص و ایراد را شناسایی می‌کند.
ردیابوسیله یا سامانه‌ای برای دنبال کردن و یافتن موقعیت.

شیوه نگارش بعضی ترکیب‌ها با نیم‌فاصله یا به صورت پیوسته تثبیت شده است. در خود پاسخ جدول فقط «یاب» نوشته می‌شود و مسئله فاصله یا نیم‌فاصله وجود ندارد.

نمونه‌های جمله با یاب و بیاب

«راه خویش را یاب.»
کاربرد ادبی و موجزِ یاب به معنی پیدا کن.
«پاسخ درست را بیاب.»
صورت رایج امر مفرد در فارسی امروز.
«نشانی را روی نقشه بیابید.»
امر جمع یا محترمانه از همان فعل.
«این برنامه یک مسیریاب دقیق است.»
یاب در پایان ترکیب، معنای پیداکننده دارد و فعل امر نیست.

امر در دستور زبان چیست؟

فعل امر از مخاطب می‌خواهد کاری را انجام دهد؛ مانند برو، بخوان، بنویس و بیاب. امر همیشه لحن تند و دستوری ندارد. بسته به جمله می‌تواند درخواست، راهنمایی، دعوت، آرزو یا پیشنهاد را هم برساند. عبارت «پاسخ را بیاب» یک دستور آموزشی است، در حالی که «خوشبختی را در دوستی یاب» لحنی اندرزگونه دارد.

یافتن: مصدریافت: بن ماضییاب: بن مضارعبیاب: امر رایجیاب: پاسخ ۳ حرفی

نمونه‌های حل با حروف تقاطعی

سه خانه با الگوی «ی ـ ب»

وقتی حرف نخست و پایانی مشخص‌اند و سرنخ «امر به یافتن» است، حرف میانی «ا» خواهد بود و پاسخ یاب کامل می‌شود.

سه خانه و حرف میانی «ا»

معنی سرنخ همراه با «ا» در خانه دوم، یاب را به گزینه‌ای بسیار قوی تبدیل می‌کند. «ی» و «ب» را با تقاطع‌ها تأیید کنید.

چهار خانه با آغاز «ب»

در یک جدول دیگر، اگر سرنخ مشابه چهار خانه داشته باشد، «بیاب» می‌تواند مناسب باشد. اما عنوان حاضر پاسخ ذخیره‌شده سه‌حرفی «یاب» را دارد؛ طول شبکه را دقیق بشمارید.

تفاوت یافتن، جستن و پیدا کردن

یافتن و پیدا کردن در بسیاری از جمله‌ها نزدیک‌اند: «راه را یافت» و «راه را پیدا کرد». جستن بیشتر بر عمل جست‌وجو کردن تأکید دارد، در حالی که یافتن غالباً رسیدن به نتیجه را نیز می‌رساند. ممکن است کسی بسیار بجوید اما چیزی نیابد. همین تفاوت کوچک در سرنخ‌های دقیق‌تر جدول مفید است.

«جوی» می‌تواند صورت امریِ جستن در زبان ادبی باشد و معنی «جست‌وجو کن» بدهد، اما پاسخ ذخیره‌شده برای «امر به یافتن» یاب است. جایگزین را فقط وقتی باید مطرح کرد که تعداد خانه‌ها و حروف تقاطعی صریحاً آن را بخواهند.

اشتباه‌های رایج در پاسخ

  • نوشتن «بیاب» در شبکه سه‌خانه‌ای؛ بیاب چهار حرف دارد.
  • یکی دانستن بن ماضی «یافت» با بن مضارع «یاب».
  • حذف حرف «ا» و دوحرفی شمردن یاب به دلیل پیوستگی خط فارسی.
  • فرض کردن اینکه یاب در فلزیاب نیز فعل امر است؛ آنجا معنی یابنده دارد.
  • افزودن فاصله یا نیم‌فاصله داخل پاسخ مستقل «یاب».

اگر پاسخ در شبکه جا نشد چه کنیم؟

ابتدا سه خانه بودن پاسخ را بررسی کنید و مطمئن شوید جهت ردیف یا ستون را درست دیده‌اید. سپس تقاطع‌ها را بازبینی کنید؛ املای پاسخ ی، ا، ب است. اگر چهار خانه وجود دارد، ممکن است طراح صورت «بیاب» را خواسته باشد، اما برای شغل و پاسخ ذخیره‌شده حاضر، جواب اصلی همان یاب است.

جمع‌بندی سریع

جواب «امر به یافتن در جدول» یاب است. یاب ۳ حرف دارد و بن مضارع یافتن است؛ در کاربرد امری معنی «پیدا کن» می‌دهد. «بیاب» صورت چهارحرفی رایج‌تر امر است، اما برای شبکه سه‌خانه‌ای باید ی، ا، ب را بنویسید.

سوال دیگری دارید؟

سوال، پیشنهاد یا هر نکته‌ای دارید برای ما پیام بفرستید؛ بررسی می‌کنیم.

نظرات

هنوز نظری ثبت نشده است

اولین نفری باشید که نظر می‌دهد!

تازه‌ترین مطالب

همه مطالب

پیشنهاد مطالعه

چند جواب تصادفی از آرشیو آزادیاب، شاید این‌ها هم به کارتان بیاید.