اگر در جدول کلمات متقاطع با سرنخ «دستینه» روبهرو شدهاید، دنبال یک معادل چهارحرفی و بسیار آشنا هستید. این واژه در فرهنگهای فارسی چند معنی دارد، اما در زبان امروز و در بیشتر جدولها یک پاسخ از همه مستقیمتر است.
جواب «دستینه در جدول» برابر است با: امضا
امضا چهار حرف دارد و معادل روشن «دستینه» در معنای نشانه یا نامی است که شخص در پایان نامه، سند، قرارداد یا نوشته میگذارد. اگر خانههای جدول چهار عدد است، همین پاسخ را وارد کنید. املای «امضاء» نیز در نوشتههای قدیمیتر دیده میشود، ولی برای جدول فارسی معمولاً شکل ساده و امروزی «امضا» مناسب است.
چرا پاسخ دستینه «امضا» است؟
واژه «دستینه» از خانواده واژههایی است که با «دست» پیوند دارند و در یکی از کاربردهای شناختهشده خود به اثر دست، دستخط یا نشانهای اشاره میکند که شخص پای نوشته میگذارد. در فارسی امروز برای این مفهوم بیشتر از کلمه «امضا» استفاده میکنیم. به همین دلیل طراح جدول، واژه کمتر روزمره «دستینه» را بهعنوان سرنخ میآورد و پاسخ رایجتر «امضا» را انتظار دارد.
رابطه این دو واژه تنها یک شباهت دور نیست. در فرهنگهای فارسی، «امضا» بهطور صریح از معنیهای دستینه شمرده شده و دستینه نیز بهعنوان برابر فارسی امضا به کار رفته است. ترکیبهایی مانند «دستینه نهادن پای سند» نیز همان مفهوم امضا کردن سند را میرسانند.
تعداد حروف و املای درست پاسخ
«امضا» در جدول چهار خانه را پر میکند: ا، م، ض، ا. ممکن است در کتابها یا سندهای قدیمیتر صورت «امضاء» را ببینید. همزه پایانی در نگارش فارسی امروز معمولاً حذف میشود و شکل «امضا» روانتر و رایجتر است. در جدول نیز نویسه همزه پایانی عموماً خانه مستقلی نمیگیرد؛ بنابراین پاسخ عملی همان چهار حرف «امضا» است.
دستینه چه معنیهای دیگری دارد؟
دستینه واژهای چندمعناست. همین چندمعنایی گاهی حلکننده را به اشتباه میاندازد، زیرا پاسخ درست همیشه از خود واژه بهتنهایی به دست نمیآید و تعداد خانهها نقش تعیینکننده دارد. در فرهنگهای فارسی، برای دستینه معنیهایی مانند امضا، دستخط، دستبند، دستکش، دسته و گاه حکم یا فرمان ثبت شده است.
تفاوت امضا با دستخط چیست؟
دستخط شیوه نوشتن یا نوشتهای است که شخص با دست خود پدید آورده است؛ ممکن است یک یادداشت چندخطی، نامه یا جمله باشد. امضا معمولاً نقش کوتاه و مشخصی است که هویت امضاکننده یا پذیرش محتوای نوشته را نشان میدهد. هر امضای دستی بخشی از خط شخص است، اما هر دستخطی امضا نیست.
برای نمونه، اگر کسی متن یک نامه را با دست بنویسد و پایین آن نشانه همیشگی خود را بگذارد، متن نامه «دستخط» او و علامت پایانی «امضا»ی اوست. واژه دستینه میتواند در متون مختلف به هر دو حوزه نزدیک شود، ولی سرنخ جدولی حاضر جواب مشخص «امضا» را میخواهد.
مترادفهای نزدیک؛ کدامیک جواب جایگزین است؟
همه این واژهها در بعضی بافتها به امضا یا تأیید نوشته نزدیکاند، اما کاملاً هممعنی و قابل جایگزینی در هر جمله نیستند. برای حل دقیق، باید هم معنی و هم تعداد خانهها را در نظر گرفت.
چگونه از روی تقاطعها پاسخ را قطعی کنیم؟
- تعداد خانهها را بشمارید. پاسخ اصلی «امضا» چهار حرف و چهار خانه دارد.
- به حرف سوم توجه کنید. حرف «ض» نشانه بسیار خوبی است، چون در بسیاری از گزینههای نزدیک وجود ندارد.
- شکل نوشتاری را ساده نگه دارید. «امضاء» را در جدول به صورت «امضا» وارد کنید، مگر اینکه طراح روش متفاوتی را صریحاً گفته باشد.
- معنی فرعی را فقط در صورت ناسازگاری بررسی کنید. اگر چهار خانه ندارید، دستخط، دستبند یا مترادفهای رسمی را با تقاطعها بسنجید.
- پاسخهای مجاور را بازبینی کنید. اگر تنها یک حرف ناسازگار است، ممکن است مشکل از جواب متقاطع باشد، نه از «امضا».
کاربرد دستینه در جمله
دیدن واژه در جمله، معنی آن را ماندگارتر میکند. جمله «نویسنده دستینه خود را پای نامه نهاد» یعنی نویسنده نامه را امضا کرد. در جمله «سند بدون دستینه اعتبار نداشت» نیز دستینه همان امضا یا نشانه تأییدکننده سند است. اما در یک متن کهن، جملهای درباره دستینه زرین ممکن است به دستبند و زیور اشاره داشته باشد.
- «پای قرارداد دستینه نهاد» یعنی قرارداد را امضا کرد.
- «دستینه او بر نامه بود» یعنی امضای او روی نامه دیده میشد.
- «دستینه سیمین به دست داشت» در بافت ادبی میتواند به دستبند اشاره کند.
آیا «دستینه» واژه سره فارسی برای امضا است؟
دستینه در فارسی بهعنوان برابر امضا معرفی و استفاده شده است و ساخت آن برای فارسیزبان قابل درک است. بااینحال، در زبان روزمره امروز «امضا» بسیار رایجتر است. همین تفاوت بسامد، دستینه را به واژهای مناسب برای جدول تبدیل کرده است: طراح صورت کمکاربردتر را میپرسد و حلکننده باید معادل آشناتر را پیدا کند.
در نوشتههای اداری، حقوقی و بانکی نیز معمولاً امضا گفته میشود؛ مانند امضای قرارداد، نمونه امضا، امضای مجاز و امضای صاحب حساب. «دستینه نهادن» لحنی ادبیتر یا فارسیگراتر دارد، اما معنای مرکزی آن برای خواننده همان امضا کردن است.
پرسشهای رایج
جواب چهارحرفی دستینه چیست؟
امضا. حروف آن ا، م، ض، ا است.
امضا درست است یا امضاء؟
هر دو صورت سابقه دارند، اما در نگارش رایج فارسی امروز «امضا» بدون همزه پایانی ترجیح داده میشود و برای جدول نیز همان چهار حرف کافی است.
آیا دستینه میتواند دستبند باشد؟
بله، دستبند یکی از معنیهای لغوی و کهن دستینه است؛ ولی برای سرنخ عمومی حاضر، پاسخ ذخیرهشده و مستقیم «امضا» است.
آیا توشیح همان امضا است؟
در برخی کاربردهای رسمی، توشیح به امضا و تأیید حکم نزدیک است؛ اما دامنه و لحن آن رسمیتر است و پاسخ نخست «دستینه» در این جدول محسوب نمیشود.
دستینه و دستنوشته یکی هستند؟
نه دقیقاً. دستنوشته یک متن نوشتهشده با دست است؛ دستینه در معنی مورد بحث نشانه کوتاه و هویتی پای نوشته، یعنی امضا، است.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد!