سرنخ «دست نوشت» به نوشتهای اشاره میکند که شخص با دست خود نوشته است. در جدول فارسی، پاسخ کوتاه، مستقیم و پنجخانهای این معنی «دستخط» است.
پاسخ منتخب
دستخط
معنی دقیق «دستخط»
دستخط یعنی نوشته یا خطی که شخص با دست خود پدید آورده است. این واژه گاهی به خودِ نوشته اشاره میکند، مانند «یادداشتی به دستخط او»، و گاهی شیوه و کیفیت نوشتن فرد را میرساند، مانند «دستخطش خوانا بود».
عبارت «دست نوشت» در زبان جدول تعریف فشردهٔ همین مفهوم است: چیزی که با دست نوشته شده. بنابراین «دستخط» بدون واسطه با سرنخ جور درمیآید.
نوشتهٔ دستِ شخص
هستهٔ سرنخ، دستیبودن نوشته است و دستخط دقیقاً همین ویژگی را بیان میکند.
پنج خانه
فاصله یا نیمفاصله خانه نمیگیرد؛ پس دستخط با پنج حرف در پنج خانه قرار میگیرد.
واژهای روشن
هم برای خود نوشته و هم برای شکل خط فرد به کار میرود و برای فارسیزبان ابهام کمی دارد.
دستخط، دستنویس یا خوشنویسی؟
دستخط
خط یا نوشتهٔ دستِ شخص و نیز شیوهٔ نوشتن او. برای سرنخ «دست نوشت» انتخاب اصلی است.
دستنویس
بیشتر به نسخه، متن یا اثری گفته میشود که بهجای چاپ یا تایپ با دست نوشته شده است.
خوشنویسی
نام هنر زیبانویسی است. هر دستخطی خوشنویسی نیست و این دو پاسخ یک سرنخ واحد محسوب نمیشوند.
گزینههای واقعی بر اساس تعداد خانه
همهٔ واژههای نزدیک، از نظر معنی همارزش نیستند. تعداد خانهها و حروف تقاطعی باید همراه با دقت معنایی سنجیده شوند.
مسیر تصمیمگیری با حروف تقاطعی
خانهها را بشمارید
پنج خانه مستقیماً با دستخط سازگار است و پاسخهای هفتحرفی را کنار میزند.
معنی را محدود کنید
سرنخ دربارهٔ نوشتهٔ دستی است، نه هنر خطاطی، سبک نستعلیق یا هر متن مکتوب.
تقاطعها را تطبیق دهید
الگوی نهایی باید «د س ت خ ط» باشد؛ حرف پایانی «ط» برای رد املاهای غلط مهم است.
املای درست و دامهای رایج
صورت درست
دستخط شکل یکپارچه و مناسب ورود در جدول است. در نثر امروز، دستخط با نیمفاصله نیز دیده میشود؛ نیمفاصله در شمارش خانهها اثری ندارد.
- ترتیب حروف: د + س + ت + خ + ط
- تعداد: پنج خانه
- پایان واژه: «ط»
صورتهای غلط یا نامرتبط
دستخَت و دستخظ غلط املاییاند. «خطاطی» و «نستعلیق» هم جایگزین املایی نیستند؛ اولی هنر نگارش و دومی نام یک شیوهٔ خط است.
- «ت» جای «ط» پایانی نمیآید.
- «ظ» در این واژه کاربرد ندارد.
- فاصلهٔ تایپی حرف تازهای نمیسازد.
کاربردهایی که تفاوت را روشن میکنند
دستخط: «یادداشت کوتاهی به دستخط نویسنده پیدا شد.» خودِ نوشته و انتساب آن به شخص مهم است.
دستخط: «دستخط پزشک بهسختی خوانده میشد.» کیفیت و شکل نوشتن فرد منظور است.
دستنویس: «نسخهٔ دستنویس کتاب نگهداری میشود.» تأکید بر چاپی یا تایپی نبودن نسخه است.
خوشنویسی: «او نستعلیق را تمرین میکند.» موضوع هنر و سبک زیبانویسی است.
آیا «دستنوشته» هم ممکن است؟
«دستنوشته» از نظر معنی نزدیک است، اما بدون نیمفاصله «دستنوشته» نوشته میشود و ۸ حرف دارد. این واژه معمولاً یک یادداشت، متن یا اثر نوشتهشده با دست را نام میبرد. فقط وقتی باید به آن فکر کرد که هشت خانه و حروف تقاطعی سازگار داشته باشید.
خودِ «دستنوشت» نیز میتواند در نثر اسم یا صفت باشد، ولی چون همان عبارتِ سرنخ است، طراح معمولاً مترادفی کوتاهتر میخواهد. به همین دلیل «دستخط» پاسخ طبیعیتر و دقیقتر است.
برای «دست نوشت»، پاسخ استاندارد و پنجحرفی «دستخط» است. تنها اگر تعداد خانهها یا تقاطعها ناسازگار بود، گزینههایی مانند دستنویس، مخطوط یا صورت کهن «دسخط» بررسی میشوند.
نظرات
هنوز نظری ثبت نشده است
اولین نفری باشید که نظر میدهد!