ضمیر اول شخص مفرد در جدول

در دستور زبان فارسی، «شخص» نشان می‌دهد سخن درباره چه کسی است: گوینده، شنونده یا فردی بیرون از گفت‌وگو. «اول شخص» به گوینده مربوط می‌شود و «مفرد» یعنی فقط یک نفر مورد نظر است. ترکیب این دو ویژگی، در شکل مستقل و جداگانه، دقیقاً به ضمیر «من» می‌رسد.

برای نمونه در جمله «من جواب را پیدا کردم»، واژه «من» جانشین نام گوینده شده و نقش نهاد را پذیرفته است. همین استقلال واژه اهمیت دارد: «من» می‌تواند به‌تنهایی نوشته شود و بدون چسبیدن به کلمه‌ای دیگر معنای کامل داشته باشد. به همین دلیل در سرنخ‌های معمول جدول که فقط می‌گویند «ضمیر اول شخص مفرد»، پاسخ پیش‌فرض و معتبر «من» است.

• اگر سرنخ دقیقاً «ضمیر اول شخص مفرد» و تعداد خانه‌ها دو است، «من» را وارد کنید.
• اگر یک خانه دارید و واژهٔ «متصل» در سرنخ آمده، گزینهٔ محتمل «م» است.
• اگر سه خانه دارید، پیش از نوشتن «انا» حتماً وجود قید «عربی» را بررسی کنید.
• اگر خانه با نویسهٔ لاتین پر می‌شود، تنها با اشارهٔ روشن به انگلیسی سراغ «I» بروید.
• اگر تقاطع حرف دوم را چیزی جز «ن» نشان می‌دهد، پاسخ‌های متقاطع یا املای یکی از آن‌ها را دوباره کنترل کنید.
• واژه‌های «خود» و «خودم» را با ضمیر شخصی ساده یکی نگیرید؛ آن‌ها مفهوم بازتاب یا تأکید دارند.

برای به‌خاطر سپردن پاسخ، آن را در کنار دیگر ضمیرهای شخصیِ جدا ببینید: «من» برای اول شخص مفرد، «ما» برای اول شخص جمع، «تو» برای دوم شخص مفرد، «شما» برای دوم شخص جمع، «او» برای سوم شخص مفرد و «ایشان» یا «آن‌ها» برای سوم شخص جمع به کار می‌روند.

این مقایسه یک نشانهٔ سریع می‌دهد: در ردیف مفرد، ضمیر مربوط به گوینده «من» است؛ در ردیف جمع، همان جایگاه به «ما» می‌رسد. بنابراین «ما» با وجود دوحرفی بودن، نمی‌تواند پاسخ سرنخ حاضر باشد، زیرا شمار آن جمع است نه مفرد.