دور شدن در جدول

مصدر عربی و ادبی به معنی دور گشتن از چیزی است. برای جدول‌های دشوار، یکی از دقیق‌ترین پاسخ‌های کوتاه محسوب می‌شود. در بعضی سامانه‌ها حرف «أ» به «ا» تبدیل می‌شود و پاسخ به شکل «نای» دیده می‌شود، ولی املای همزه‌دار دقیق‌تر است.

در کاربردی کهن، معنای پراکنده شدن، از هم گریختن یا از یکدیگر رمیدن دارد. این گزینه بیشتر برای سرنخ «از هم دور شدن» مناسب است و به دلیل داشتن معنای هم‌نویسه «یکدیگر را ندا دادن»، حتماً باید با تقاطع‌ها تأیید شود.

مصدر دقیقی برای «از یکدیگر دور شدن» است و در برابر «تقارب» قرار می‌گیرد. اگر سرنخ به فاصله گرفتن دو شخص، دو خط یا دو چیز از هم اشاره کند، تباعد از همه گزینه‌های پنج‌حرفی مناسب‌تر است.

در یک تلفظ و کاربرد قدیمی می‌تواند «دور رفتن» یا «دور کردن» معنی بدهد، اما در فارسی امروز معمولاً جمع «بُعد» و به معنی اندازه‌ها یا جنبه‌ها فهمیده می‌شود. به همین علت بدون قرینه و حروف تقاطعی انتخاب مطمئنی نیست.

به معنی جدایی و دوری است و بیشتر حالت حاصل از دور شدن را بیان می‌کند، نه خود عمل را. رنگ عاطفی و ادبی آن نیز پررنگ است؛ بنابراین برای سرنخ‌های مرتبط با فراق و جدایی مناسب‌تر از یک سرنخ خنثی است.

به معنی دوری جستن، دور شدن و فاصله گرفتن است. از نظر معنایی گزینه‌ای دقیق محسوب می‌شود، ولی در فارسی روزمره کاربرد کمتری دارد و بیشتر در جدول‌های ادبی یا واژه‌های عربی دیده می‌شود.

دوری، جدایی و مفارقت را می‌رساند. شمار درست حروف آن شش است: م، ب، ا، ع، د و ت. این واژه بیشتر بار اسمی و ادبی دارد و برخلاف بعضی فهرست‌ها، هفت‌حرفی نیست.

واژه‌ای کهن با معنای مستقیم «دور شدن» است. از نظر لغوی صحیح است، اما به دلیل ناآشنایی عمومی فقط هنگامی انتخاب مناسبی خواهد بود که حروف شاخص آن، به‌ویژه «ن، ت و ز»، از تقاطع‌ها به دست آمده باشند.

در هندسه، علوم و بحث‌های مفهومی به دور شدن دو مسیر، روند یا دیدگاه از یکدیگر اشاره می‌کند. برای سرنخ‌هایی مانند «از هم دور شدن خطوط» یا «مقابل همگرایی» مناسب است، نه هر نوع دور شدن.

پاسخ اصلی، طبیعی و امروزی این سرنخ است. اگر شبکه ده خانه دارد، این گزینه از نظر معنی و دستور بر پاسخ‌های مبهم یا کهن برتری دارد و دو بخشی بودن آن مانعی برای ورود به جدول نیست.