خصلت ها در جدول

سجایا جمعِ «سجیه» است. سجیه به خلق، خو، طبیعت، عادت درونی و خصلت شخص گفته می‌شود؛ بنابراین صورت جمع آن، یعنی سجایا، از نظر دستوری و معنایی با راهنمای جمعِ «خصلت‌ها» هماهنگی کامل دارد. در زبان ادبی و رسمی، این واژه بیشتر هنگام سخن گفتن از ویژگی‌های اخلاقی و منش افراد دیده می‌شود؛ مانند «سجایای انسانی»، «سجایای اخلاقی» یا «سجایای پسندیده».

نکته مهم این است که خودِ واژه لزوماً فقط به خصلت خوب محدود نمی‌شود، هرچند در کاربرد رایج اغلب در بافت مثبت می‌آید. ترکیب‌هایی مانند «سجایای نیک» نشان می‌دهد که صفتِ «نیک» می‌تواند نوع آن را روشن‌تر کند. پس در یک جدول، وقتی راهنما فقط «خصلت‌ها» است و پنج خانه در اختیار دارید، «سجایا» هم از نظر معنا و هم از نظر قالب پاسخ، انتخابی طبیعی و استاندارد است.

املای درست پاسخ به صورت سجایا است: با «س» آغاز می‌شود، پس از «ج» یک «الف» می‌آید و پایان آن «یا» است. شکل حرف‌به‌حرف واژه چنین است: س + ج + ا + ی + ا. تلفظ رایج آن «سَجایا» است و تکیه شنیداری معمولاً روی بخش میانی واژه احساس می‌شود.

در بعضی نوشته‌های عربی ممکن است شکل حروف یا نشانه‌های آوایی متفاوت دیده شود، اما در جدول کلمات متقاطع فارسی باید همان املای معیار «سجایا» را وارد کرد. افزودن همزه، حذف یکی از الف‌ها یا نوشتن صورت‌هایی مانند «سجایاء» و «سجایا‌ء» نادرست است. همچنین «سجیات» واژه‌ای جداگانه و جمع دیگری برای «سجیه» است؛ از نظر معنا نزدیک است، ولی نباید آن را با «سجایا» یکی دانست یا حروف آن دو را جابه‌جا کرد.

برای کنترل سریع املا، به الگوی پنج‌خانه‌ای توجه کنید: اگر حرف دوم از تقاطع ج، حرف سوم ا و حرف چهارم ی باشد، احتمال «سجایا» بسیار بالا می‌رود. وجود «س» در خانه نخست و «ا» در خانه پایانی پاسخ را تقریباً قطعی می‌کند.