ارث بری در جدول

وراثت به معنای ارث‌بردن، میراث گرفتن یا انتقال چیزی از نسل یا دارنده پیشین به فرد بعدی است. کلید اصلی در این سرنخ، پسوند «ـ‌بری» است: «ارث‌بری» درباره یک فرایند یا رابطه انتقال صحبت می‌کند، نه صرفاً مالی که باقی مانده و نه شخصی که آن را دریافت می‌کند. «وراثت» دقیقاً همین هسته معنایی را پوشش می‌دهد.

این واژه هم در زبان عمومی و حقوقی برای انتقال دارایی و حق به وارث به کار می‌رود و هم در زیست‌شناسی برای انتقال ویژگی‌ها از والدین به فرزندان. گستردگی کاربرد، پاسخ را مبهم نمی‌کند؛ برعکس، نشان می‌دهد که «وراثت» معادل جاافتاده مفهوم ارث‌بری در چند بافت متفاوت است.

«وراثت» پنج حرف دارد. فاصله، نیم‌فاصله یا علامت اضافه‌ای در آن وجود ندارد و هر نویسه در یک خانه قرار می‌گیرد:

در تقاطع‌ها معمولاً دو حرف پایانی می‌توانند تشخیص را سریع‌تر کنند: «ث» و سپس «ت». این پایان‌بندی با «میراث» متفاوت است؛ «میراث» نیز پنج حرف دارد، اما با «ا، ث» تمام می‌شود و معنایش بیشتر «آنچه به ارث رسیده» است.

چند واژه از نظر حوزه معنایی به این سرنخ نزدیک‌اند، اما همه آن‌ها پاسخ هم‌ارز نیستند. انتخاب درست باید هم با تعداد خانه‌ها جور باشد و هم نقش معنایی سرنخ را حفظ کند.

املای درست پاسخ وراثت است و هر دو بخش پایانی آن اهمیت دارند: نخست حرف «ث» و سپس «ت». شباهت آوایی «ث» با «س» و «ص» در فارسی معیار باعث می‌شود بعضی حل‌کنندگان واژه را بر اساس صدا حدس بزنند، اما در نوشتار فقط شکل «وراثت» درست است.

هر دو واژه پنج حرفی‌اند و به حوزه انتقال ارث مربوط می‌شوند؛ بنابراین تعداد خانه‌ها به‌تنهایی برای جداسازی آن‌ها کافی نیست. ترتیب حروف و لحن سرنخ تعیین‌کننده است.